Pensamentos de piscina

O outro día fun a piscina sen gafas.. e como o de nadar cos ollos pechados resultou máis ben incómodo, deume por pensar no que che pode condicionar a vida o lugar no que naces… e que se eu non houbese nacido na Pontenova (que nos meus anos mozos o máis parecido que tiña a unha piscina era o depósito da auga), igual hoxe sería unha “star” da natación sincronizada .

Vamos a ser sinceros, alguén pensa que se Rafa Nadal houbese nacido nun pobo do interior de Lugo, sen pista de tenis nin farrapos de gaita, hoxe sería o número 1 do tenis mundial?

E eso lévame a pensar en que pode que todos levemos un Rafa Nadal dentro (do tenis, do futbol, das letras, das ciencias.. ou do tute, da igual). Vamos, que igual todos poderíamos ser un “crack” en algo, se tivésemos a oportunidade de descubrilo.. e que pode que moitos morramos sen saber nunca para o que somos realmente bos.

Obviamente, o da natación sincronizada é unha “fabulación” (tendo en conta que non son capaz de seguir nin unha sinxela clase de aerobic), pero sempre me preguntei se a miña traxectoria formativa e profesional sería a misma se meus pais non voltaran de Barcelona un ano antes de nacer eu… Igual hoxe era unha experta en sardana.. ou en butifarra.

Cansada

Hai días que me sinto terriblemente fracasada, e cando penso en reconducirme non sei nin por donde empezar nin cara a onde tirar…

Hai días que pagaría por ter alguén que me levase da man, aínda que sepa que me rebelaría a cada paso…

Hai días, como hoxe, que estou cansada… terriblemente cansada de todo.

Conversas de medianoite

Chego ao filo da medianoite con conversa cibernética sobre os sentimentos… ou algo así…, dando consellos sobre algo do que nunca soupen e do que sospeito que nunca vou a saber… véndome reflexada no outro lado da pantalla… con grandes diferencias… pero coas mismas historias “rebuscadas” que rara vez levan a algunha parte, coa mesma negación de algo que ves vir pero que non queres ver, co mesmo “aburrimiento sentimental” que nos leva a buscar a emoción nunha conversa de chat … e co mesmo medo inconsciente a enamorarnos de alguén que nos faga a vida máis fácil.

Hoxe é o día

Chegou ao apeadeiro o primeiro esa mañá…. Viña decidido, hoxe era o día… non  durmira en toda a noite pensando no mellor xeito de facelo, planeando as palabras, ensaiando os xestos, anticipando as reaccións, … preparándose para o momento que, sen dúbida, lle cambiaría a vida. E o momento ía ser hoxe, só podía ser hoxe.

Sentou na mesma esquina do banco na que sentaba sempre, coas mans metidas nos petos e a bufanda tapándolle a boca,… os viu chegar un trás outro, na mesma orde,… escoitou as mesmas conversacións baleiras nas que, unha vez máis, non participou… e, tamén unha vez máis, sentiu como o sangue lle tinguía a cara de vermello e o estómago lle daba a volta cando ela apareceu.

Como cada mañá quedou abraiado mirándoa, hipnotizada cos seus ollos e con aqueles labios que sempre estaba a rir e nunca paraban de falar.. envexou cada palabra que saía da súa boca e non ía dirixida a él, cada mirada que buscaba a súa, cada xesto que nunca precisaba da súa atención.

E como cada mañá subiu detrás dela ao autobús, apertando a carpeta contra o peito e sentindo o seu olor no nariz,… viuna marchar cara a atrás mentres el sentaba no mesmo sitio de sempre, e escoitou as risas que compartía con outros mentres pensaba que mañá sería o día… mañá tiña que ser o día.

 *Despois de meses de abandono, retomo ese proxecto a medias con emereci de relatos e fotos… A foto é dela, e esta é sólo unha das historias que me inspirou, nin siquiera sei se a mellor, pero é á que lle tocou sair.

Anestesia

Hoxe volve a estar de actualidade o caso das nenas de Alcásser. Piden 16 anos de prisión para os pais de duas das nenas por “injurias” e “calumnias” ao fiscal, o forense e os axentes da guardia civil que investigaron o caso… 16 anos por “injurias” e “calumnias”. Flipante!!

Pero deixando de lado a desproporción desta condena que, espero, quede en un titular, o caso de Alcácer foi un dos que máis me impresionou na miña vida. Acostumada a “aburrida” rutina dun pobo no que o máis que podía pasar era que un veciño se pelease co do lado por unha leira, o asesinato de Toñi, Miriam e Desiré púxome diante a máis fría das crueldades. Supoño que axudou o “show” televisivo que montou “Quien sabe donde” e, despois, Pepe Navarro en “Crucemos el Missisipi”… pero o caso é que este asesinato me deu que pensar durante meses e me quitou o sono máis dunha noite.

Nos informativos de hoxe: unha nai que alquilaba ao seu fillo de dous anos a un pederasta, un neno de 11 anos que matou a súa madrastra embarazada por celos do futuro bebé e un día máis de búsqueda infructuosa do corpo de Marta del Castillo… Escoito as noticias con rabia, sorpresa e pena…. pero coa mesma “atención anestesiada” que cando escoito que outras cinco personas se mataron na carretera ou que enterraron a unha nova víctima da “violencia de xénero”… Sei que probablemente dentro de tres días xa nin me acorde e que esta noite dormirei igual que calquera outra.

¿Cómo puidemos chegar a anestesiarnos desta maneira? ¿Cómo puido deixar de sorprendernos a crueldade?

Un holograma huidizo

“Nos fascinan los seres inalcanzables. Si los alcanzamos ya no nos fascinan. En los tiempos del consumo el amor es un holograma huidizo”

Este “aforismo” regaloumo Sonia a outra noite. Di que me pega… bueno, que nos pega. E ten razón (coma sempre, dirá ela).

Estos días ando fascinada por unhos zapatos morados que quedarían perfectos co meu vestido roxo, e que son inalcanzables pq. desapareceron de todas as zapaterías da cidade. Se os encontrase, seguro que lles vería algún defecto… e seguro que me daría de conta que non quedan tan ben co meu vestido roxo.

Esos zapatos son un “holograma huidizo”, xa o sei, pero polo de agora prefiro seguir fascinada con eles a resignarme e comprar outros que me apreten os pes.

Que non se poña a túa lúa de mel

 O amor de película é eso, unha película. No amor real non se escoitan violíns, nin todos os días sae o sol… nin existen os homes perfectos que, ademáis de cociñar, son románticos e están sempre de bo humor…

E o compromiso non é unha declaración en París, nin un anel de diamantes… é compartir un proxecto de vida, é compartir os problemas e as ilusións… ou é elexir a unha persoa para ser a nai ou o pai dos teus fillos.  

Amor e compromiso é o que vexo cando vos miro, por eso o 4 de abril vai ser un gran día!!

Que el corazón no pase de moda
Que los otoños te doren la piel
Que cada noche sea noche de bodas
Que no se ponga la luna de miel

Dios probablemente no ha nacido

Mola a campaña publicitaria que puxeron en marcha os ateos nos buses de Barcelona: “Dios probablemente no existe, deja de preocuparte y disfruta de la vida”…

E mola a indignación dos “creyentes”…

Curiosa doble moral… A ninguén lle pode molestar que durante anos os crucifixos presidiran a maioría das aulas neste país, ou que no nadal coloquen os seus carteis de “Dios ha nacido” (que por certo dañan a vista) en cada esquina… pero que a “ni cristo” se lle ocurra suxerir siquera que o seu deus poida que non exista, ou que, se existe, a unha boa parte da poboación lle importa “un carallo”.

*A foto roubeina de internes

Diario dun sábado gris

Despois de tempo sen escribir no blog, este sábado tiven un momento de inspiración.  Inspiroume a negrura do día e a resaca dunha noite “apática” da que despertei coa cabeza ateigada de sombras.

Pola mañá escribín na miña libreta: “As veces gustaríame volver a nacer, e amoblar a miña cabeza dende a liberdade dos espazos baleiros. Ordenar as prioridades, distribuír os pensamentos positivos polos estantes, colgar os “regalos” da vida nas paredes, colocar un vaso medio cheo na mesa, agochar as angustias no fondo dun armario sen chave e desterrar definitivamente os medos da miña casa. En días como hoxe, no que o ceo é tan gris, gustaríame volver a nacer e pintar a casa de azul”.

A medio día volvía a escribir: “Hai días que preciso falar e me agarro ao teléfono como a un clavo ardendo. Repaso na cabeza a lista de amigos e abro a tapa do sony ericson como o que abre unha ventá á luz. Marco, espero, e unha voz amiga responde ao outro lado… coas súas  “ralladuras” e as súas anécdotas, que fan máis levadeiros os días de inverno e me recordan o afortunada que son de ter alguén ao outro lado da liña”.

Pola tarde empecei a ler “Memoria de días usados”…. e recordei por que non escribo no blog…

A ventá azul

Baleirou as paredes, rompeu as fotos, meteu os libros en caixas e

escondeunas no faiado, regalou a roupa, vernizou os mobles, colgou un

cadro dunha flor e queimou a cadeira dende a que a miraba cada tarde…

Despois, comprou un espello e mirouse dende o outro lado durante

horas.

Por último, pintou a ventá de azul e tirou o pasado por ela.

 

 *A foto é de Sonia, e este é o primeiro capítulo desa serie de relatos cortos que nos marcamos como obxetivo número 2 para este outono.