O paraíso de Uyuni

A Lonely Planet que teño de Chile dice que de cada cinco personas que van a Uyuni dende San Pedro de Atacama, catro voltan encantadas e unha define a viaxe como unha “auténtica pesadilla”.

Nos éramos catro, e creo que cada un de nos tivo o seu particular momento de “pesadilla”. Como ven di a guía, non é unha simple excursión o campo. Certamente é unha viaxe incómoda por pistas de terra cheas de baches; atravesando o altiplano por zonas de hasta 5.000 metros de altura, co consiguiente mal de altura ou puna, que lle afecta os que non naceron para o altiplano (que como no meu caso, chegan a precisar hasta dun “chute” de osíxeno); e con un sol que cae a plomo durante o día e unhas temperaturas de hasta -15º pola noite…

Se a eso lle añadimos un coche con unha suspensión dura como unha pedra, que cada vez que pasaba un bache saltaba hasta “o infinito”; un conductor-guía que parece que sacou o carnet nunha tómbola, e que en Uyuni os hoteis teñan prohibido usar calefacción de gas (as únicas que existen alí polo momento) pq. fai duas semanas morreron duas turistas por falta de osíxeno…moitos xa quedaría na casa…

Pero esta “pesadilla” ten a súa parte de “paraíso”….

 salar1.jpg

…os atardeceres máis increíbles que vin na miña vida, unhas paisaxes espectaculares, o salar máis grande do mundo, a xente máis pobre e máis amable de Latinoamérica e a gran sorte de ir a parar o Hotel Palace (en Uyuni) e de que o seu dono, Tito, fose a persona que diseñou as rutas turísticas do salar, que coñece a perfección..

Se él non se prestase a acompañarnos e tivesemos que fiarnos do noso guía, probablemente hoxe os informativos internacionais abrisen con “Equipos de rescate bolivianos rastrean el salar de Uyuni en busca de tres españoles y una italiana desaparecidos desde el domingo” (toque de periodismo amarillista, jaja).

Bueno, e por suposto…o último punto positivo da viaxe, pero non menos importante …. unhos magníficos compañeiros de aventuras: unha galega psicóloga, que sí que naceu para o altiplano; unha italiana organizadora, que na sua próxima vida será un elegante flamenco; e un asturiano pensador, con unhos envidiables abdominales  …

Sin dúbida, repetiría…

salar-todos.jpg

7 comentarios

Archivado bajo Escenarios, Lugares, Viaxes

7 Respuestas a “O paraíso de Uyuni

  1. Míraa, que riquiña, a cantante risitas, que non puxo a autofoto na que me sae cara de pan altiplánico, aínda que se vía mellor o salar… Vaaaaaaaaaaamos equiiiiiiiiiipo!
    Hai que ir preparando a próxima, que para Machupichu falta un mundo.
    Bicos mil.

  2. Paz

    Simplemente alucinante………..

  3. Jaco

    Qué envidia, filla, qué envidia.
    cando volvas xa te preguntarei cómo sabes deses abdominales…

  4. RAÚL

    Hola Ana. Qué envexa!!

    Non quero resultar repetitivo … pero cómo sabes dos abdominais?

    E outra pregunta. Por qué non posteaches tamén os abdominais?

  5. feitonacasa

    Queridos meus, non defraudades… sempre vos quedáis cos detalles máis relevantes da historia… En resposta a vosa pregunta… “un periodista nunca revela sus fuentes…”

  6. SANDRA

    En tres palabras, impre sio nante.

  7. RAÚL

    ah… en vista de que non pos material novo, fixeime de novo nesta foto… acórdaste dos debuxos de Scooby Doby Do, no que había unha pandilla e os dous cans que falaban?. Acórdaste da rapaza de gafas??? calcadiña, eres tu nesta foto,ja,ja

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s