Noviembre 29, 2007

Un pequeno repaso

Teño 32 anos e 13 días
Nacín en domingo
Nun fresco día de outono

Dende que nacín pasaron 11701 días, 384 meses e 1671 semanas
Cumplirei anos de novo dentro de 352 días
O meu signo no horóscopo chino é Lebre
O signo do zodíaco é Escorpión 
Os meus planetas son Marte e Plutón 
As miñas cores, roxo e negro 
As miñas predas o Rubí e o topacio

O meu número base de nacemento é o 4, según o cal a fortuna non me reserva sorpresas. O logro dos meus obxetivos está supedirado a un meticuloso traballo de preparación e construcción. Non debo arriscar, xa que podería perder: sólo avanzando con método e paciencia poderei acadar a felicidade.

Según o meu horóscopo de hoxe, “Terei gamas de confiar o meu mal humor e fareino no ámbito laboral, con un compañeiro que me quere verdadeiramente. No ámbito afectivo non é unha das miñas mellores etapas (-dende logo!!!-), e él (?) deuse de conta. Un consello: que non sexa drástica.

Ademáis, parece ser que na miña última encarnación terrenal era un home. Nacín nalgún lugar do que hoxe é Filipinas arredor do ano 775. A miña profesión era escritor, dramaturgo ou organizador de rituais (jeje).  Polo que di aquí, tiña un carácter implacable e sopesaba cuidadosamente as miñas decisións nas situacións críticas, con un excelente autocontrol (que debeu de quedar en esa vida pasada) e unha gran forza de vontade. Vamos, que era unha desas persoas que acostuman a gustar, pero que non sempre son queridas.

Polo que parece, desa vida pasada a lección que teño que extraer é que teño que combatir a violencia e a falta de armonía no noso mundo, entender as súas raices e orixes.

Ahí queda eso.

Noviembre 15, 2007

invitacionb.jpg

Noviembre 7, 2007

“O meme das oito cousas”

Recollo o “testigo” que me deixa Sonia:

-Oito cousas a listar, as que sexan.
-Escribir esas 8 cousas no blogue e explicar como vai o meme.
-Seleccionar a 8 persoas para que o sigan e poñelos no blogue.
-Deixar un comentario no blogue conforme foron convidados a xogar e facendo referencia ao propio -post “O meme das 8 cousas”

atardecer.jpg

Así que ahí van os oito sitios ou situacións nas que me gustaría estar en este momento:

1. En unha desas mañás universitarias nas que sonaba o despertador e sólo tiña que apagalo e seguir dormindo.

2. Nalgunha praia lonxana e deserta, escoitando o bater das ondas en boa compañía.

3. Naquelas tardes veraniegas de piscina, tute e paseos pola Pontenova.

4. Tirada no sofá, disfrutando dunha marathon televisiva de “Heroes”, por exemplo… repartíndome con Sonia os “protas” masculinos e “despedazando” á animadora favorita de Ales.

5. Nunha casa perdida no medio do monte, escoitando “historias para non dormir” ao lado dunha chimenea.

6. Na casa, despois dunha comida familiar… con meu pai dormindo a sesta, meu irmao xogando a Play, miña nai cosendo e falando con miña irmá.. e eu vendo unha peli co meu sobriño.

7. Desfrutando cos amigos dun desos atardeceres espectaculares que se ven polo mundo.

8. Viaxando

E agora sólo me queda deixarlle o recado a Bárbara e Raul, Inercia, Rob Gordon, Otro azul, Raúl, Sandra, Paz e Jaco.

Octubre 31, 2007

Nova pensión en A Coruña

Nunca quixen vivir sola. Gústame chegar a casa e encontrar a alguén a quen contarlle as miñas “ralladuras”, gústame compartir cenas improvisadas, gústame ver as series da tele en compañía, gústame que a miña casa parezca (de vez en cando) un hotel.. e ademáis teño un medo ós espíritus herdado de meu avó que me fai oir ruidos extraños e imaxinar presencias nas sombras cando estou soa…

Pero xa cando marchei para Chile a miña capacidade de convivencia estaba seriamente “tocada”… e volveu totalmente ”afundida”: farta de aguantar histéricas da limpeza que non limpian, malos días de xente que nin me vai nin me ven e manías varias coas que, recoñezo, cada vez son máis intolerante.

Así que inicio esta nova fase na Coruña co convencemento absoluto de que non quero vivir con ninguén. De que quero chegar a casa e non aguantar as “ralladuras” de ninguén, de que quero improvisar cenas compartidas cando e con quen me “tinque”, de que quero ver as series da tele que me de a real gana e de que, en este hotel, a xefa de recepción son eu e soamente eu. O respecto dos espíritus… bueno, espero que meu avó se encargue de entretenelos.

 compo-casa.jpg

Es este vai ser o escenario da miña etapa “independente”, un bonito piso con vistas ao mar (se te descolgas un pouco pola ventana), con sofá extensible e habitación de invitados, e con cinco pisos sin ascensor que espero que fagan “milagros” coas miñas “desentrenadas” pernas. “Pensión Anita” declárase oficialmente inaugurada.

Octubre 8, 2007

Todo no seu sitio

O desfile de coches de Alfonso Molina, o pulpo do Rueiro, o mojito do Baobab, as tapas da Barrera, o “abarrote” do Puticlu, o “encanto de barrio” de Montealto, os pasteles da Tahona… A disposición aos planes dos Inercia, os milleiros de proxectos “Nalgas de acero”, as anécdotas ferrolanas de Manel, a “pepitización” de Juan, o turismo gastronómico dos “Basu”… Os proyectos en mente de Pepe, os “truquitos” caseros de Carmen, a “resolución” de Esther, o bo rollo de Filtro… O “pues nada… guay” de Olalla, as historias surrealistas de Patri, o sempre impuntual Domenech… Os debates políticos regados con licor café, as “historias para non dormir” da Voz, as conversacións sobre “lo divino y lo humano” diante dunha tapa de tortilla, esa praia pola que nunca paseo, o cheiro a mar…

Todo o que me gusta de A Coruña está onde o deixei… igual consigo reconciliarme con esta cidade.

coru.jpg

Septiembre 24, 2007

Mi familia chilena

 

Todo pasa y todo queda… Mis seis meses en Chile han pasado en un suspiro… y lo que me queda es el recuerdo de los buenos momentos que pasé con la que ya es “mi familia chilena”. Una familia de españoles “locos” que cruzaron sus caminos por las cosas del azar o del destino…  Os los presento:

Esta familia tiene una “prima de Lugo” con su casa permanentemente preparada para recibir a familiares en apuros. Perfeccionista, curiosa, “amiga de sus amigos” y adicta a la tele y el sofá… Siempre con un viaje en la cabeza y un libro debajo del brazo… Con sus miradas condescendientes, su sonrisa socarrona y esa dosis de “morriña” imprescindible en cualquier buen gallego.

Una “mamma italiana” que prepara rissoto y pasta napolitana, que organiza excursiones y dice “puta mierda” con más gracia que nadie… Un elegante flamenco que ha desterrado de nuestras vidas (o lo ha intentado) el mal vino y la pizza de piña.

Una “isleña sin isla” a la que le han robado el sol de agosto. Hermana mayor “en funciones” y abogada de causas perdidas, en constante búsqueda de sí misma… Idealista, inconformista, espiritual, indecisa con las cosas claras y decidida con un montón de dudas.

Un “andaluz por el mundo”, con su aspecto de “gringo” y su acentó de “graná”… Coleccionista de mapas antiguos y modernos, con un GPS instalado en su cabeza que siempre le dice hacia donde ir…  Y con un arte que le corre hacia arriba, hacia abajo y en círculos concéntricos.

Un amo de casa “clandestino”, con su “quillo” siempre en la boca y su “mala follá”… Guardián de sus ollas y sus cacerolas, en las que se hace el mejor gazpacho y la mejor ensaladilla de Chile… Devorador de series americanas y amante de la comida peruana…

Y su “señora”, una ubriqueña que fue “butanera” y adicta a las hombreras… Con su armario preparado para recibir el verano, al que tienta sacando las sandalias al primer rayo de sol… Jugadora de buen ganar y catadora oficial de todas las variantes de sour… Siempre con una anécdota nueva que contar y una sonrisa en la boca…

Y el típico “tío golfete” que cada navidad se trae una novia nueva a cenar a casa… Compañero incansable de “juergas”, con sus pantalones siempre desafiando las leyes de la gravedad y su bufanda de Gentleman… “Mu tonto” pa lo que quiere y “mu listo” pa lo necesario…

Y un “ermitaño” encerrado en su mundo de surf y videojuegos… Picaflor “obligado por la vida”, cabezota “con razones” y defensor de la comida “basura”… que siempre acude a nuestras llamadas de “auxilio tecnológico”, con su alma de romántico y su cuerpo de pillador…

Y el “primo de Zumosol”, con su alma de porteño y su corazón del Atlétic… Más jodido que las maracas de Machín, que se pone azul de comer, acaba como el rosario de la aurora (o sea, borracho) y le ofrece hostias a los hijos tontos… Tan adicto a reinventar el refranero español como a las pesas de su gimnasio… Con su sonrisa de niño y su acento de Bilbao…

Y un emigrante retornado que ha vuelto a emigrar y que se dejó el corazón en Londrés. Que tiene ataques de verborrea y que se rie en inglés… Ex jardinero, terror de los rosales ingleses y aspirante a conductor de Autocar…

Y una “prima madrileña” que se declara andaluza con palabras inconclusas… Un alma aventurera atrapada en cuerpo de pija, que sube los volcanes con su bolso de cuero al hombro, siempre se preocupa por los ancianos de 80 años y prepara su best seller “Viajar sin esfuerzo”…

Una chilena que nos pasea en su coche a ritmo de regettón… Conductora temeraria, devoradora de “completos” y la más rápida a este lado del atlántico bebiéndose las dos copas de un “Happy hour”… Con su “huevón” y su “huevá”, su “apetaiser” y su “dressing”.

Y como en cada familia, la nuestra también tiene “emigrados”: una vasca enamorada de Alex Ubago y los Back street boys, adicta a la moda y juerguista impenitente que nos dejó hace meses “el corazón partío” para volver a su Bilbao natal… y una “brasileña, paraguaya, catalana” con su “mecanismo de defensa” siempre preparado para una buena juerga… insustituible compañera de ocio en las tardes santiaguinas y en las “cenas de chicas”.

Gracias a todos por hacer que esto haya merecido la pena… Os echaré mucho de menos…

Septiembre 22, 2007

Momento de despedidas

Chegou o momento de celebrar:

 

Mañá será o meu último “carrete chileno”.

Nota: o diseño do flyer é de Sonia

Septiembre 21, 2007

“¡¡Qué dura es la vida del turista!!” 2ª parte

Sábado, 15 de septiembre: Excursión ás lagunas de Bolivia

 pies.jpg 

Acostumadas os madrugóns dos días anteriores, este día salimos as oito da mañá frescas como “rosas”. Camiño da fronteira chilena, un guiri entabla conversación con Pacita. “¿Vosotras tener excursión un día?”. Era o noso compañeiro de viaxe, co que compartiríamos toda a xornada por Bolivia… Según Pacita un extranxeiro de “Poland” que falaba mui ben inglés… na realidade un americano de Pórtland (Oregon) que chapurreaba español. O seu nome Rod…

As dez chegábamos a fronteira de Bolivia, un caseto perdido no medio da nada… e ahí comezaba a nosa aventura altiplánica… Do microbús pasamos a un 4×4 con Rod e con un conductor “autista”, que parece que tiña como única función apretar o claxón para marchar dos sitios…

Despois de maravillarnos coas lagunas blanca e verde, paramos a tomar un baño termal na laguna salada… As miñas pernas, afectadas polos dous invernos que viviron de seguido, destacaban debaixo da auga como dous trozos de mármol blanco… Estiveron a piques de chamar ó forense…

Rematado o baño empezan os efectos secundarios de tanta “maravilla”… Sandra empeza a “apunarse”: dolor de cabeza, mareo, naúseas e tensión baixa… Paz solidarízase con ela e casi nos morre…

Seguimos ruta hacia a laguna colorada, con unha parada nos geiser, nos que asomámolo náriz por dentro do cráter coa absoluta indiferencia do guía, o que lle debía dar igual que nos escaldáramos…   Seguinte parada, unha especie de “fonda” altiplánica na que comimos e na que Paz se paseou como “Pedro por su casa”.

O seguinte alto no camiño foi a laguna colorada, donde nos cansamos de ver flamencos e llamas, que non se dignaron a posar para as fotos de Paz e saliron sempre dándolle o cu… Tamén aquí descubrimos o fotógrafo que Rod levaba dentro… e nos, como nos gusta pouco eso de salir nas fotos, convertímonos encantadas nas súas modelos….

Á volta, despois de ver unha espectacular posta de sol e de sellar o noso pasaporte a luz de foco na fronteira de Bolivia, o SAG chileno casi detén a Pacita por posesión de drogas… “Aquí hay un fuerte olor a coca”, díxolle mentras revisaba a súa mochila… Pacita xa se veía na portada de Interviú coas follas de coca rodeándoa estilo “American beauty” e nos no plató de Salsa Rosa poñéndoa verde… pero todo quedou en nada, a Pacita traficante sólo levaba unhos chicles, e eso non se considera delito, así que volvimos a San Pedro tan “anónimas” como marchamos…

 

 

Domingo 16 de septiembre: Excursión os Geiser de Tatio (nuevamente)

geiser.jpg

Como se se tratase do “Día de la Marmota”, de novo o despertador sonou as catro da mañá e de novo nos enfundamos nas “vinte” capas de roupa que esixían os 15º baixo cero cos que nos amenazaran…

Esta vez a excursión non foi un espexismo… despois de casi duas horas de botes e rebotes, chegamos os máis de 4.000 metros dos Geiser del Tatio, co cu machacadiño polos baches altiplánicos, pero felices… que din que é o importante…

Alí naceu o hit “Geiser, geiser del Tatio”, que a nova estrela da canción, “Pacita”, estará encantada de interpretarvos a nosa volta.. e o baile “glín, glín, glín”, do que tamén temos video… Despois, un baño termal ó que sólo se atreveron Sonia e Paz, pq. as da Pontenova somos máis de nivel do mar e non levamos ben eso dos baños nas alturas altiplánicas… Cousa que, descubrimos, tampouco lles vai ben as de Sigueiro, que pagaron a súa osadía con un baixón de tensión “del quince” (aínda que sospeitamos que o que pasou en realidade é que querían un pouco de coca e non sabía como pedila).

Seguinte parada, o pobo de Machuca (un dos últimos pobos altiplánicos que quedan na zona) no que supostamente íamos probar a carne de llama, pero non estuvemos rápidas e quedamos sin ela..

A última escala da excursión foi o Cactus Forest que, como o seu nome indica, é unha especie de bosque de cactus. O trekking de vinte minutos, no que Pacita nos abandonou a medio camiño para gran preocupación do noso guía (q. xa lle tiña hasta cariño), serviu para demostrar unha vez máis que “las españolas son buenas para el monte”, sexa do que sexa…

E de volta a San Pedro, unha sesta reparadora, unhas compras de última hora e unha incursión no folclore local, acompañadas polo polaco de Oregon… A noite empezou comendo o peor pincho moruno que comín na miña vida na “Ramada” do pobo e acabou en un dos bares “pijos” atacameños bailando Shakira e con Pacita explicándolle a Rod que “la música está very high”, mentras movía a man cual locutor de radio pedindo a entrada no aire…

A última imaxe de San Pedro foi un americano desorientado polo noso abandono prematuro, despois de facerse a ilusión de ter sexo con catro… problemas de comunicación…

Luns 17 de septiembre: Día de maletas e fondas 

 yeinb.jpg

 

O Santiago “feriado” recibíunos tan deserto como a Gran Vía de “Abre los ojos”, coa única compañía das bandeiras chilenas que ondeaban en cada casa (non sabemos se por patriotismo ou pola multa que lles pode caer se non a colgan no día da Patria)…

Na casa, a nevera estaba tan vacía como os nosos estómagos, cando xa daban as tres da tarde.. e a búsqueda de un restaurante no que saciar a nosa fame parecía “misión imposible”.. O final rematamos nun “oasis” en Providencia donde a canción popular torturaba os nosos oídos mentras comíamos unhas patacas con pouca gracia…

Pola tarde, concerto fallido de “Los Jaivas” (un dos grupos máis famosos de Chile) que según a vendedora de boletos “Nunca han cantado (nin cantarán) en toda la historia de la Yein Fonda”…

Así que decidimos pasar da Fonda “cuica ochentera” a máis “popular” da cidade, a do Parque O’Higgins… Para os que non teñan mundo coma nos, as fondas son a versión chilena da parque de Rosalía de Castro no San Froilán… cambiando o pulpo por “anticuchos e choripanes”, as tómbolas por bingos caseros con granos de millo e a muiñeira pola cueca… 

Despois de unha dificultosa saída do metro, onde os “Pacos” con pouco éxito tentaban controlar as ríadas de xente; de vernos como sardiñas en lata tratando de avanzar pola fonda adiante e de buscar infructuosamente pastel de choclo por todos os “casetos” que daban comida… decidimos que non estábamos a altura das circunstancias “populosas” e que unha copa e algo de música de Silvio era o plan perfecto…

A copa convertiuse en varias copas e varios intentos en bares pechados leváronnos ó puro e temido regettón que, tras dúas cancións, saldouse con varias baixas.. As tres turistas volveron a casa con algunha dificultad de orientación e eu rematei a noite bailando a lo “Dirty Dancing” en unha pista vacía e acompañando a dous “incautos” a comer un “completo” que casi os mata…

Martes 18 de septiembre: Tres pes para un banco 

 soniab.jpg

 

Sonia despertou con “Cuerpo de viaje”… En contra de todo pronóstico,  a maleta cerrou con máis facilidade que o vir (cousa sospeitosa, por certo).

Como Sonia non estaba disposta a deixar Chile sin probar o Pastel de choclo volvimos o “populismo” do Parque O’Higgins, a pelearnos de novo por unha cunca de maiz, polo, pino e aceitunas… Gracias a que avisamos o camareiro de que perdíamos o avión conseguimos a comida en “escasamente” media hora e co choclo aínda a medio masticar salimos correndo para que Sonia pillase o “Transvip” para o aeroporto…

As tres e media, Sonia cual “nómada do deserto”, cargada de maletas, emprendeu de novo viaxe… De volta a casa, o ascensor parecía máis lixeiro… a súa ausencia deixaba un vacío tanto físico como emocional… Quedamos tres pes pa un banco…

P.D: Non podemos vivir sin que nos “la manden repetir”…

Septiembre 15, 2007

“¡¡Qué dura es la vida del turista!!”

Mércores 12 de septembro: Excursión ó Valle de la LunaA viaxe  empeza con unha tormenta de area no Valle da Morte,  no preciso instante no que o guía intentaba contarnos de onde lle ven o nome. Casi o comprobamos en carne propia.Despois de meternos na pel do Correcaminos subíndonos a súa pedra ( ver foto) vimos un “coyote” baixar unha duna a fume de carozo mentras entonaba “La vida es una tómbola”. Non foi un espejismo do deserto, era Pacita…Enfilamos a Quebrada de Kari baixo un sol abrasador donde descubrimos que “las españolas son buenas para el  monte” (Guillermo guía local dixit)… Viña a proba de fogo (hai vídeo), que como boas cabras superamos airosas. O premio, unha posta de sol espectacular no Valle da Luna.  

 corre-caminosb.jpg    quebradab.jpg

Xoves 13 de septembro: Excursión ó Salar de Atacama e as Lagunas Altiplánicas. 

Madrugón as cinco e media da mañá para ver os flamencos no salar de Atacama. Despois de espantar ós poucos exemplares que conseguimos ver de lonxe e de descubrir que algunhas estaban máis interesadas en outro tipo de “fauna local” (os guías atacameños causan sensación), desaiunamos te de coca e pan de pascua mirando o salar. O día amencía calmado… pero esto sí que foi un espejismo, nas lagunas altiplánicas esperábanos o frío andino e o vento xeado do deserto, que nos pillou máis preparadas para a sesión de modelaxe fotográfico diario que para os trekking polas quebradas e as beiras dos lagos. O premio este día, unha rica comida en Socaire e unha sesta, no meu caso, que me devolveu á vida. 

quebrada2b.jpg   frio.jpg

Venres 14 de septembro: Excursión os Geiser de Tatio 

O despertador sonou as tres e media da mañá como se fose un pesadelo… Colócamos as vinte capas de roupa que esixían os 15º baixo cero que nos esperaban, e salimos para a porta do hostal cal muñecos de michelín.Despois de 45 minutos de espera unha sombra apareceu sigilosa pola rúa Caracoles. “Chicas, tengo una mala noticia… el paso está cerrado, la excursión se suspende”… As nosas caras quedaron tan xeadas como as montañas polas que xa non íbamos pasar. Volta a cama con banda sonora: os ronquidos de Pacita rompían a calma da noite. Como non conseguimos aplacalos cos típicos chasquidos cariñosos, tivemos que recurrir a un ataque de forza bruta. Eu fun a man executora, pero unha man negra estaba detrás do ataque… A teniente Alonso espoleu a miña mala hostia hasta que lle arreei un remazo…As dez da mañá levantámonos como se o episodio anterior nunca houbese acontecido… Empezaba un novo día e algo había que facer… O primeiro, esquivar un matrimonio catalán que buscaba amigos… O noso día arranxouse cunha excursión en bicicleta ó Pukara de Quitor, na que nos demos conta de que tanto os nosos cus como as nosas pernas necesitaban unhas boas sesións de ximnasio. (“Nalgas de acero” está pasando en horas baixas).Cos nosos cus resentidos e con unha capa de polvo incrustada na pel unímonos a unha nova excursión á Lagoa Céjar. Un baño gratificante, nun auga con tres veces máis sal que o mar, mecía os nosos corpos como se fosen de corcho. Foi a recompensa do día… complementada cun atardecer espectacular con pisco sour incluido…      

bicis.jpg   lagunab.jpg

Qué dura es la vida del turista!!! Para de sufrir!!!

P.D: disculpas anticipadas polos erros ortográficos… A altitude afectanos..

Septiembre 4, 2007

A misma de sempre

Hai días que me gustaría reinventarme. Empezar de cero e sacudirme de encima todas esas “cualidades e defectos” que me fan tropezar unha vez tras outra na mesma pedra…

Hai días que me gustaría deixar de ser “Anita”, a que sempre dice sí a todos os planes, a confidente de secretos que non quere oir, de historias nas que non debería ser a receptora, a que se traga os sentimentos e pon boa cara cando ten ganas de darlle puñetazos as paredes… a que xa está preparada para o final antes do comezo…

Hai días que me prometo a min mesma que vou cambiar…, pero sempre que o intento me xurde algún plan ó que non podo negarme, algún “amigo” que necesita contar un secreto, algunha historia que non debería oir pero que non podo deixar de escoitar… e nunca teño unha parede o suficientemente cerca para darlle golpes…

Asi que o final da historia sempre se repite… sigo sendo a misma…

« Previous PageNext Page »