Quedo con “Turito” e intercambiamos impresións sobre as nosas últimas experiencias sentimentales.. poucas novedades: él “se tiene que quitar” e eu “debería ir empezando”.

No medio dos nosos típicos desvaríos sobre a idade e as súas consecuencias sale un novo termo: os “kidult”, algo así como adultos con alma de adolescentes ou ”adultos que cuidan a su niño interior”…

Si desayunas Cola Cao, merendas Nocilla, lees a Harry Potter, te tragaches a versión extendida de “El señor de los anillos”, compraches recentemente unhas “Converse”, participaches en un botellón ou segues añorando os capítulos de V… amigo, estás perdido.. eres un “Kidult”.

Faime gracia… últimamente non paro de escoitar referencias á idade e a esos trinta anos que, polo visto, son unha barreira psicolóxica difícil de superar.

En esta xeración de ”adultos en vías de xestación” parece terse instalado unha especie de sentimento de culpa por seguir disfrutando das cousas coas que disfrutábamos aos vinte anos… Como se medrar fose un exercicio de “amnesia” donde non entran os gustos da infancia ou da adolescencia.

Que pasa?… que aos 29 se atrofian as papilas gustativas e xa non eres capaz de apreciar o sabor do Cola Cao ou da Nocilla?… e que ten de malo que che guste ver películas donde os bos sempre gañan e os malos sempre perden? sólo hai que poñer os informativos para voltar a “cruda” realidade… e qué se prefieres unhas zapatillas deportivas a romperte os pes con unhos zapatos de tacón? seguro que a túa espalda cho vai agradecer cando chegues aos 40 (pq. sí, hai vida máis alá dos trinta)… e que ten de malo chegar a casa “con las luces de otro día” e con máis alcohol en sangre do estrictamente necesario?… xa descansaremos cando estemos mortos…

Reivindico os trinta como a idade perfecta para facer o que a cada un lle pete… Abaixo o “síndrome treintañero”…

A miña segunda aportación a ese proxecto común de fiestras con emereci e con Bárbara. Para que se vexa que teño a intención de cumprir con esos propósitos para xuño, aínda que por momentos me desvíe do camiño.

Esta fiestra encontreina nun paseo pola Muralla de Lugo (remedio para calquer mal, según o pai de Domingo).

Pois emereci e máis eu xa temos os oito obxetivos para o xuño primaveral. Ahí van:

1. Que Sonia saia do taller (aínda que primeiro ten que entrar).
2. Vivir o presente, con todas as consecuencias.
3. Probar toda a carta de coctelería do Baobab (que é larga eh… esta non sabe donde se mete).
4. Diversificar.
5. Organizar unha cea de chicas en Galicia.
6. Planificar unha viaxe (e facela, claro)

7. Facer unha serie de fotos de ventanas (este obxetivo xa ven de abril, pero como somos rápidas como “centellas” teremos que alargalo a xuño..)
8.Vestir as paredes da miña casa, que xa lles vai tocando, e que Sonia se mude o seu novo pisito de soltera.

Por intención que non sexa…

Na última reunión “chilena” (a primeira a este lado do “charco”) xurdiu un novo proxecto fotográfico. Un derivado daquel outro que iniciaramos emereci e máis eu alá polo mes de marzo, entre unha lista de oito “optimistas” puntos que aínda están por cumplir na súa maioría.

Pero como xa se sabe, que “nunca es tarde si la dicha es buena”, ahí vai a primeira aportación para esa serie de “Ventanas” na que, ademáis da miña fiel compañeira de “proxectos frustrados”, participa tamén a “isleña” que voltou a isla.

Este primeiro “retrato ventanil” ven directo da Sardignia italiana, e ten “olor” a verán e a anuncio de Colón.

Despertou unha mañá e non se recoñeceu… O home que dormía o seu lado era un extraño que invadía a súa cama e insultaba a súa inquedanza con seu sono tranquilo.

Os retratos das paredes devolvíanlle caras extrañas, frías.. como as fotos dun famoso que recoñeces pero que non forma parte da túa vida.  O espello escupía a imaxe dunha muller que non era, que nunca quixera ser…

Bagou pola casa tentando encontrar algo que a atase a ese lugar, a esa vida que parecía a súa pero que sentía tan allea…

Saiu a rúa e botouse a andar… mirou á xente que camiñaba cabizbaixa, apurada, enfurruñada; as bocas de metro que escupían e tragaban esa xente enfurruñada…; os coches que “rañaban” cos seus pitidos insoportables e avanzaban lentamente como caravanas de tartarugas…; os edificios que se erguían como moles de cemento e cristal buscando un ceo gris e contaminado…

Fuxiu, fuxiu tan lonxe como puido.. fuxiu ao lugar máis afastado da terra, donde a recibiron con bailes e colares de flores; donde as casas era pequenas e de cores vivas; donde a xente se sentaba a beber pisco e a falar cos amigos; donde cada noite avos, pais e netos se reunían para celebrar que deixara de chover ou que empezara de novo; donde as cárceres non tiñan barrotes; donde os atardeceres eran roxos, amarelos, rosados, naranxas, azúis… donde a felicidade era todo eso e sinxelamente eso.

*Novo capítulo dese proxecto a dúo con emereci, que algún día nos levará a fama mundial…

Estou de luns, aínda que xa é martes… Estou de depresión postvacacional, aínda que me vaia de vacacións este sábado… Estou de volta de todo, aínda que non marchara para ningures… En definitiva, estou depre… Será esta “puta” choiva que non estou segura de poder aguantar un día máis… (e sí, xa sei que fai moita falta que chova, pero en días coma hoxe encantariame ter nacido en Canarias).

*Terceiro capítulo dese proxecto a dúo

Sempre andaba cun periódico na man… “O que non sabe é como o que non ve”, di aínda hoxe a súa filla.. Nos seus anos de “caminero” din que era máis fácil velo lendo nas cunetas que traballando… por eso tiña fama de”folgazán”.

Xa de vello, era costume atopalo nos balados, na beira do río, debaixo dun árbol ou na porta da casa co seu inseparable ”diario”. Así adoitábamos a encontralo os seus netos, os máis pequenos, que nos sentabamos ao seu carón esixindo unha historia…

Sempre tiña algunha, certa ou inventada, coa que entreternos a tarde. Contábamos as lendas do pobo, as historias doutros tempos, as andanzas doutras xentes, as costumes doutros sitios… centos de historias que acabaron por perderse nos recunchos dunha memoria intoxicada por imaxes e filmes americanos…

As miñas favoritas eran as da Santa Compaña… escoitabas da súa boca con esa mezcla de pavor e satisfacción que sempre me provocan as historias de mortos, cociñando ese medo polos espíritus e pola morte que, sospeito, me vai acompañar toda a vida.

Despois marchábamos, sempre con unhas pesetas no peto, e deixabamolo de novo co seu “diario”.

Un día, no medio dunha desos contos de mortos, meu primo preguntoulle: “Avó, ¿e ti vas morrer?”… “Non –dixolle él rindo- cando vexa vir a morte vou botar a correr”…

Pero a morte veu, e pillouno xa moi vello e coas pernas demasiado cansadas para levantarse da cama na que levaba meses deitado… Así que non puido correr…

Enterrámolo unha tarde de inverno, moitos anos antes de que puidera ler nun “diario” as crónicas da súa neta.

*Outro dos proxectos a dúo para o mes marzo, e en este lévanme ventaxa…

Non abondan as árbores nesta Cruña que “nunca tan bonita estuviera” (como diría Paquito), pero que verde, o que se dice verde, non ten moito…. Este sobrevive no polígono de Agrela, entre polución, tráfico e estrés..

*Este é o primeiro episodio de un proxecto a dúo que lle deu unha chispa de ilusión a uns días especialmente “grises”. O relato non vai gañar o Pulitzer, eso ben o sei, pero serviu para distraerme por momentos dos problemas fiscáis e existenciáis que me rondan nos últimos tempo.

Xuntou os cartos durante anos. Recolleu aceituna, descargou barcos no porto, cultivou quinoa, vendeu “cachivaches” aos turistas, manexou un autobús que subía o lago, volveu a recoller aceituna e o final abriu un bareto no seu pobo no so se servía pisco “sin sour” e cervexa Cristal. Deixou un espacio ao lado da porta, donde daba a sombra no verán e o vento non chegaba no inverno, e foi a buscalo.

Lembraba ben a primeira vez que o viu. Era un neno, o Real Madrid xogaba a final da Copa do Rey e Zamorano era para él pouco menos que un heroe nacional. Naquel bar a xente escoitaba o partido con fervor “relixioso”.  “Amavisca coge el balón… avanza por el lateral izquierdo.. pasa a Laudrup…”. Co primeiro gol do Real Madrid todos levantaron da cadeira dun chimpo…. e entón viuno.

Nunha esquina, agochado coma un tesoro. Os ferros, novos e limpos, lanzaban destelos de cores.. e os xogadores, de madeira nova, miraban desafiantes uns cara aos outros preparados para entrar en acción…

Olvidouse do partido real para meterse nun encontro imaxinario donde él dirixía un excepcional equipo de “estrelas” de madeira. “Saque de fondo para el Real Madrid… Buyo para Fernando Hierro.. Abre por la derecha a Laudrup… Pase largo para Amavisca…. Amavisca cruza la línea central del campo y pasa a Zamorano!!!!…”

O berro de seu pai pillouno no medio dunha xogada que prometía levantar as gradas do seu estadio imaxinario. Foi como despertar de súpeto dun sono profundo.

“Vámonos, bule….”, dixo seu pai. Saiu arrastrando os pes, pero antes de que seu pai tirase del para fora chegou a decirlle ao dono do bar, que bebía cervexa detrás da barra e boureaba cos amigotes, “señor, gárdeme o futbolín, vou vir por él…”. Xa non chegou a escoitar a risotada que soltou como resposta…

-A ver se andas, que vamos perder o autobús…

-Vou comprar ese futbolín..

-Ay si, e con que cartos?

-Pois non sei… xuntareinos…

-E donde vas poñelo, parvo? vas sacar a cama para poñer o futbolín?

O certo é que non pensara neso, na súa casa casi non collían eles. Sólo había un recuncho donde estaba a cociña de leña e a mesa destartalada, na que comían por turnos, e duas habitacións que en realidade era unha separada por unha cortina que facía as veces de tabique entre o camastro que compartía co seu irmán e o dos seus pais.

-Pois abrirei un bar…, dixo en voz alta.

-Anda neno, deixate de lerias e pensa en traballar…

E él pensou en traballar… e recolleu aceituna, e descargou barcos, e manexou autobuses, e vendeu cachivaches e montou un bar cun espacio o lado da porta, e o final foi buscalo.  

Comprouno por nada… O vello do bar, ao que o tempo e o alcohol trataran tan mal como ao seu destartalado “garito”, levaba tempo tentando desfacerse del. “O único que fai é ocupar”, boureou cando colleu os cartos. Varias veces o tivera no “corredor da morte”, a piques de arder nunha fogueira improvisada no patio de atrás, pero o final, por unha cousa ou por outra, sempre se retrasaba a execución.. unha vez, porque ao vello lle deu un ataque de lumbago cando tentou movelo, outra porque se puxo a chover en cando encendeu o lume.. e outras moitas por eso de “deixar para mañá o que se pode facer hoxe”.

Non se pode decir que os anos non pasasen por él. Solidarizado co ambiente lúgubre e descuidado no que vivía, os ferros estaban oxidados e sucios, os bonecos desteñidos e coa madeira picada, pero conservaban a mirada desafiante e a alineación perfecta para entrar en acción en cando sonase o pitido de inicio do partido.

Camboiu os ferros oxidados por outros novos, lixou os bonecos e pintounos de corres, colocouno o lado da porta, o abeiro do sol de verán e do vento de inverno, e volveu a aquel partido imaxinario que anos atrás deixara sen acabar… “… Pase largo para Amavisca…. Amavisca cruza la línea central del campo y pasa a Zamorano…. Zamorano avanza.. retrocede a Laudrup… Laudrup de nuevo a Zamorano que remata de cabeza y… goooooool….. goooool de Iván Zamorano!!!!…”. O partido rematou coas gradas en pe.

Pensou en empezar outro, pero en canto agarrou os ferros botou en falta algo… Tardou en darse conta do que era: alguén do outro lado que lle crease un pouco de “risco” ao seu equipo de “estrelas de madeira” e que cubrise as “esquinas” que a súa imaxinación desentrenada deixaba ao descuberto…

Mirou aos clientes do seu bar, demasiado vellos e demasiado borrachos para chegar a agarrar os ferros e moito máis para atinar a darlle a bola. Así que se sentou a esperar a un contrincante que estivese á altura ..

E en esas está….

*A foto é de Sonia

Duro fin de semana de votacións… Despois de meses de encuestas, debates, opinións cibernéticas, estratexias publicitarias e promesas de salvación… cúmplense os peores presaxios… Rodolfo Chiquilicuatre representa a España en Eurovisión..

Xa o dixo Federico… ”esto es una señal de porque gana Zapatero” 

Si Franco levantara la cabeza!!