Se a esto lle añadimos un “tarotista” ferrolano e verborreico, ademáis de todo o anterior será tremendamente divertido.

Por certo, en un ano atoparei un traballo xenial, que me vai encantar e que o vai cambiar todo. Eso sí, da miña idea de emigrar, nanai.

Aí queda eso Cabana…. por escrito.

30 nenos xuntos nun espacio pechado poderían ter sido un inferno, pero polo contrario foron un soplo de alegría neste momento de desánimo xeral, un “oasis” sen crise, desilusión nin medo ao futuro.

Vou buscar en cada día ese momento distinto, ese que levanta o ánimo ou arranca un sorriso… ou cambia unha vida, quen sabe. Pode ser calquera, unha conversa telefónica cunha voz amiga, un paseo baixo o sol frío de xaneiro, un novo profesor de inglés ao que por fin entendo, un café tranquilo mirando unha revista ou a lectura inesperada dunha cita que parece estar aí esperando por ti: “Quien se para a llorar, quien se lamenta contra la piedra hostil del desaliento, quien se pone a otra cosa que no sea el combate, no será un vencedor, será un vencido lento”.

Aí vamos, antes muertos que vencidos…

*Non hai que tomarse demasiado ao pé da letra eso de que a todos os días lles vaia a encontrar algo especial, nin que non me vaia a parar a chorar en algún momento… esto é só un propósito de ano novo…

Acabo o 2011 igual de “perdida” que o empecei, sen saber hacia donde vou nin o que busco… pero cun pouco máis de madurez e un pouco menos de medo, que xa é moito.

Non sei pq. se me quedou na cabeza… pero pode que sexa pq. a maioría dos días da miña vida espero que suceda algo que os faga especiais.

Así era Tirúa cando estiven en 2007… unha vila humilde, de mapuches e”brancos”, de casas de madeira e chan de terra, de casas abertas e xente acolledora, de pesca, de agricultura, de negocios pequenos que daban para vivir de forma sinxela…

Hoxe pouco queda de todo eso… polo que sei, co terremoto, o mar entrou polo río e arrasou con todo: casas, negocios, barcos, gasolineras… A xente escapou aos cerros, e alí seguen, sen auga, sen luz, sen comunicacións… coa terra tremendo debaixo dos seus pes, mentras eles tremen de medo e de desconcerto.

Hoxe as comunidades indíxenas da zona vanse reunir para celebrar un Ngillatun, unha ceremonia relixiosa tradicional para pedir a Deus… aínda que eu penso que, se Deus existe, debe de andar de vacacións.

Odio mirar pola ventana e sólo ver néboa.

Odio esta puta crisis…

Rematou o 2009, o ano que empecei coa rabia dunha doble decepción, no que protagonicei o lagrimeo estrella da boda da miña mellor amiga, no que se xubilou miña nai,  no que tiven que ver marchar de novo a amigos moi queridos, no que atopei outros aos que querer e seguín querendo aos que xa quería, no que me namorei de Roma “a primeira vista”, no que coñecín o calor do inverno brasileiro e volvín a probar os ricos “jugos” naturais de América do Sur, no que empezaron os “periplos tasqueiros” e as “tardes de cociña”, no que volveron “os malos”, no que tiven que salir á rúa a berrar que “quero galego”, no que vin medrar o paro “dende a barreira”… o ano das comidas no “Campeiro”, das charlas de alimentación, do disfraz de cordobesas-sevillanas, dos anuncios de boda e futuros “bautizos”, do medo á crise, do inverno máis largo, da ilusión polo verán, do descubrimento do reiki, da volta dos Papaqueixos, do nacemento de alas8enelvangogh, dos intentos fallidos de ler a Tolstoi, a Cortazar e a Gunter Grass, da trilogía Milenium, dos eventos no facebook… e o ano que, novamente non gañei a lotería. Eso será para 2010.