Fai un tempo que decidira darlle unha volta a este abandonado blog meu e, inspirada naquel final de “500 días juntos”, buscar en cada día un momento especial, memorable. Retomo o plan como propósito para este 2012 que comeza tan tristón e auguran tan negro.
Vou buscar en cada día ese momento distinto, ese que levanta o ánimo ou arranca un sorriso… ou cambia unha vida, quen sabe. Pode ser calquera, unha conversa telefónica cunha voz amiga, un paseo baixo o sol frío de xaneiro, un novo profesor de inglés ao que por fin entendo, un café tranquilo mirando unha revista ou a lectura inesperada dunha cita que parece estar aí esperando por ti: “Quien se para a llorar, quien se lamenta contra la piedra hostil del desaliento, quien se pone a otra cosa que no sea el combate, no será un vencedor, será un vencido lento”.
Aí vamos, antes muertos que vencidos…
*Non hai que tomarse demasiado ao pé da letra eso de que a todos os días lles vaia a encontrar algo especial, nin que non me vaia a parar a chorar en algún momento… esto é só un propósito de ano novo…
