Unha fin de semana musical

Saltar a Comentarios

Confeso que me fastidia un pouco a xente que determina de forma categórica que música e boa e mala. Eu nunca fun capaz de facelo, non considero que teña a cultura musical e os coñecementos necesarios para semellante atrevemento. Para min a música boa é a que me fai pasar bos momentos, e a mala é a que, sinxelamente, non me di nin me provoca nada…

Por eso non me atrevo a catalogar a Bisbal ou a Rafaella Carrá como malos, xa que as miñas mellores noites de festa están indiscutiblemente ligadas a “estrelas” deste calibre.

E tamén por eso, odio que me preguntan que tipo de música me gusta… nunca sei moi ben que contestar e acabo por soltar eso tan socorrido de “los cantautores”, que non é que non sexa certo, pero so é unha verdade a medias.. ¿acaso non me pode gustar todo?. Como me dixo Sonia esta fin de semana, mentres escoitábamos a un cantautor chileno que “metía medo”, son moi agradecida…

E todo esto é a introducción para contar unha fin de semana santiaguina do máis variado musicalmente. Empezou o venres con un concerto de Inti-illimani, un dos principais representantes da denominada Nueva Canción chilena. Un grupo de música folk nacional que se creou en 1967, moi vinculado ás correntes políticas de esquerda e a oposición fronte a dictadura de Pinochet.

Para continuar a noite, un concerto de Lemon en La Batuta, que durante máis de dúas horas nos regalou unhas moi boas versións de U2.

O sábado fomos parte da primeira xira por Latinoamérica de Manolo García, dende que se disolveu el Último de la fila. Foi en un teatro non demasiado grande e ante un auditorio moito máis escaso e comedido co dos seus concertos en España. Aquí o máis animado (a parte de nos, claro) era un señor de branco que, para vergoña da súa refinada esposa, non paraba de bailotear e tararear, e que case se come a Manolo cando baixou a cantar entre o público. Pero o español, demostrando que ten moitas tablas en esto dos escenarios, conseguiu animar a un público chileno que, polo que me contaron, e pouco dado a “levantar o cu do asiento” nos concertos e que acabou entonando o “no nos vamos ni cagando”. .

Para rematar, dobre sesión de grupos locais no Bar Sofá, seguido de un amplo repertorio de música dos oitenta e noventa, con New Kids on the block incluído, por petición do auditorio español.

E a próxima fin de semana espero completar o tour musical con unha sesión de Festival de Eurovisión, para vitorear os “cachondos” de Nash, e con un concerto de Alex Ubago. Coherencia musical: cero patatero… “pero que me quiten lo bailao”… y nunca mellor dito.

7 comentarios

Archivado bajo Experiencias, Reflexións