“Palabra de Dios”

Saltar a Comentarios

 Nos meus poucos días de residente en Santiago de Chile, un dos espacios máis curiosos que descubrín é a Praza de Armas.

Epicentro de Santiago Centro (valga a redundancia), esta praza é punto de reunión da “fauna” chilena máis variopinta e friki. É un desos lugares nos que sentarse e, sinxelamente, observar. Parellas de adolescentes que se reprochan amores pasados, fotógrafos que nunca fan fotos, xogadores de xadrez, homes de garabata botando a sesta, borrachuzas “durmindo a mona”, botadoras de cartas, multitudes arremolinadas entorno ó parlanchín de turno…

Pero, sen dúbida, uns dos meus personaxes favoritos entre os habituais de esta praza son os predicadores. Teño que recoñecer que me “obnubila” ver a pasión coa que defenden o seu discurso frente a un auditorio que os escoita como quen escoita chover…

Acostumada a oir a “palabra de Dios” de boca de algún dos curas “carcas” que abundan por Galicia, máis preocupados polo viño de misa que polo misal, non deixa de sorprender o de asistir ás “sagradas escrituras” en un espectáculo case teatral, no que o monologuista de turno regala constantemente xestos enfáticos, perfectas modulacións de voz, e “silencios dramáticos”…

O discurso e o que menos importa en esta escena (de feito, case mellor facer como o resto do auditorio e ignoralo), pero para quen teña curiosidade ahí vai un exemplo:

“Hay dos caminos: un camino ancho, el de la desobediencia, que os llevará a la perdición, y un camino angosto, el de la obediencia a Dios, que es el de la salvación… ¿en que camino están ustedes? (silencio dramático)”….

Tendo en conta as carreteras que temos en Galicia, nos debemos de estar no camiño da salvación…

6 comentarios

Archivado bajo Escenarios